Griezeltocht 2012, 17 november: "Het Mysterie van Estul"
In de polders rondom Leuth hebben zich vroeger raadselachtige taferelen afgespeeld. Zo hadden we vroeger de buurtschappen “De zandbult”, ”Mosqouw” en “Estul”. De buurtschap Estul lag aan de Hollandse kant van de grens in het midden van de driehoek Zyfflich, Mehr en Leuth. Estul was vooral bekend om het gesticht wat er stond. Toentertijd werd over Estul ook heel minachtend gesproken, omdat er meer vreemde figuren woonden!
Herberg De Hongerige wolf
Estul had één herberg waar ook overnacht kon worden. De eigenaar Harry Wildekamp was weduwnaar en had een dienstmeid met de bijnaam Smitje…
Smitje had de reputatie voor niets en niemand bang te zijn…
Op een gure stormachtige herfstdag klopte 4 mannen aan, met de vraag of zij konden overnachten. Harry had zijn hoofd er eigenlijk niet naar staan en vroeg een te hoge prijs in de hoop dat de mannen verder zouden gaan zoeken voor onderdak. Anders dan verwacht betaalde de mannen wat Harry vroeg en deden hun intrek. De mannen hadden een lange en zware reis achter de rug en wilde die avond alles even vergeten, zo bestelde ze bier en wilde ze het lekkerste wild wat Harry in huis had.
Het bier uit emmers vloeide rijkelijk en de hele nacht werden er overvloedige maaltijden opgediend. Harry zorgde ervoor dat de voorraad nooit opraakte. Er werd gedronken, gezongen en gevloekt tot diep in de nacht. De storm die buiten hevig tekeer ging werd al snel vergeten.
Gesticht “De Crayenburght”
“De Crayenburght” lag tegenover een maïsveld en de inrit was gemaakt van kasseien en zag er uit als een donkere muur met daar bovenop pluimen die danste in het licht van de bliksemschicht. Velen hadden 's nachts vanuit de gesticht vreemde en angstaanjagende geluiden gehoord.
De dorpelingen bleven tijdens die storm angstig in hun huizen en hoorden midden in de nacht plotseling één hevige donderslag. De volgende ochtend kwam een jongetje het dorp binnenrennen en vertelde dat het gesticht geheel was verdwenen en er op die plaats een ijzingwekkend diepe krater was ontstaan. De bomen er omheen lagen ontworteld ter aarde. De bewoners van de buurtgemeenschap Estul konden niet geloven wat ze hoorden. Enerzijds waren ze juist opgelucht dat het gesticht plotsklaps verdwenen was, anderzijds boezemde juist de mysterieuze manier waarop het gebeurd was grootte angst in. Ze wisten zich geen raad om zich naar de plek te snellen waar het gesticht had gestaan om met eigen ogen te zien wat er nog van het gesticht over was. Men vond nog een met kasseien geplaveid straatje en de brede, statige laan. Dat was alles wat van het gesticht restte. Het leek erop dat de aarde zich had geopend en weer gesloten…alsof het gesticht opgeslokt was. Na die vreemde nacht bleken ook de 4 gasten verdwenen te zijn, echter al hun bezittingen waren nog op hun kamers aanwezig.
Sinds die tijd komt er rond middernacht uit de diepte van het “Estulse gat” vreemde geluiden. Dan komen uit het duister, de geesten van de gekken uit het gesticht. Al klagend wandelen ze in een lange sombere rij. Langzaam en gebogen staan ze rondom het gat. Dan zweven ze allen rusteloos uiteen. Dit gaat door tot aan het daglicht, dan vluchten ze schreeuwend en jammerend weg in het diepe duister van de sombere kuil. Zodra de zon opkomt, is het alsof er niets is voorgevallen. Alles is rustig en men zou er haast aan gaan twijfelen dat er zojuist nog schimmen ronddolde en verdwenen in het Estulse gat. De buurtschappen rondom Leuth zijn in der tijd bijna allemaal verdwenen. Enkele staan nog op de kaart zoals Erlecom, Wercheren en ’t Zeeland. Maar van Estul zijn alleen de roemruchte verhalen rondom de verdwijning van het gesticht “De Crayenburght” en die bewuste herfststorm overgebleven.
Tot op de dag van vandaag schijnt het op die bewuste locatie bij weer en ontij te wemelen van de ontzielde geesten en gedaantes.
Ook verteld de geschiedenis ons niets over cafébaas Harry en zijn dienstmeid Smitje.
En waar zijn de 4 gasten van de Herberg gebleven?
Auteurs: Herbert Tinnissen & RichardCgers