Griezeltocht 2016, 19 november: "De krochten van de dood".
Estul: 26 mei 1758
Ik, Kromme Knilles, beter bekend als "Beul van de nacht" heb al vele levens genomen van kleine en grote gauwdieven, moordenaars en verkrachters.... En ja, ook die van onterecht veroordeelden. Nee, mijn rechter schuwde niet om krom te praten wat recht is. DAAR was maar één waarheid, die van rechter Raaf. Hij maakte gebruik van een oude gewoonte die hem de mogelijkheid gaf om een “vrijwilliger” aan te wijzen. In mijn 19de levensjaar werd ik naast smid ook “Beul van de Nacht”. Buiten dat werd er van mij verwacht dat ik mijn taak als beul genadeloos uitvoerde, zonder enig teken van medeleven en berouw. Geloof me als ik zeg dat niets minder waar is.
Rechter Raaf, ook wel de “bloedrechter” genoemd sprak maar al te graag het doodvonnis uit aan dit gespuis. Bij elk vonnis verzon hij wel een methode om deze “ratten van het volk”, zoals hij ze noemde, aan hun eind te laten komen. De ene methode is nog gruwelijker en pijnvoller dan de andere. Nee Raaf liet niets aan het toeval over. Een snelle dood gunde hij ze niet.
Rechters Raaf wed luidde: "de veroordeelden zullen erger lijden dan hun slachtoffers hebben geleden.
De meest gruwelijke en pijnvolle executie die ik als "Beul van de nacht" heb moeten uitvoeren, was die van mijn vrouw Diena. Volgens Raaf zou Diena al meerdere malen geprobeerd hebben om hem te beheksen en te verleiden.
Wellicht kun jij je enigszins voorstellen hoeveel ongeloof, pijn en woede dit met zich meebracht toen mij dit verteld werd. De aarde die zo stevig onder mijn voeten lag, veranderde in een diep moeras verborgen in het diepste en donkerste woud dat er bestond. Elke keer dat ik een stap wilde zetten, zoog het moeras de krachten uit mijn lichaam. Niemand die ons kon redden van deze vuile en leugenachtige beschuldiging. Mijn liefdevolle vrouw, die ik van jongs af aan al kende, waar ik mijn leven mee deelde, zou mij worden ontnomen door mijn rechter Raaf!
Toen Raaf deze leugens vertelde, in de krochten van de dood, besprong ik hem en wilde hem wurgen en alle volteringen laten ondergaan die mijn “veroordeelden” hadden gekregen. Helaas wisten de wachters mij al snel te overmeesteren zodra ik bij hem was. Boos en ziedend schreeuwde hij: Kromme Knilles, jij “BEUL VAN DE NACHT, GIJ ZELF ZAL DE EXECUTIE VAN UW VROUWE UIT MOGEN VOEREN”. Waarna rechter Raaf in lachen uitbarstte. Het was de meest hatelijke en verachtelijk lach die ik ooit gehoord had, een lach die door merg en been ging. “en,” vervolgde hij: “mocht je deze executie weigeren dan zal ik deze hoogstpersoonlijk zelf uitvoeren!” “Maar… jouw hoofd, hart en romp zullen dan van elkaar gescheiden worden”. Weer bulderde mijn rechter Raaf van het lachen. Verder zwoer hij dat als ik weigerde wij nooit en te nimmer bij elkaar begraven zouden worden. Onze hoofden, harten en lichamen zouden verspreid naar alle windstreken gebracht en begraven worden. Naar de verste landen, in de diepste en donkerste wouden waar geen mens ooit levend vandaan zou komen.
Dit was de meest gruwelijke, smerige en verachtelijke keuze die ooit aan mij werd voorgelegd. Samen sterven en herenigd worden, niets anders dan dat wilde wij liever. Met het woord van rechter Raaf dat dit zou gebeuren stemde ik toe. Maar met dien verzoek dat ik de tijd, locatie en de doodstraf mocht bepalen. Tevens zou de executie van mijn vrouw Diena de laatste zijn…Mijn taak als beul van de nacht zou hierna ten einde zijn. De dag dat de executie plaats vond is nu precies 7 jaar geleden.
Het tijdstip van de executie was om 6.00 uur in de ochtend. Het “spook- en sprookjesachtige” aan deze ochtend was dat de zonnegloed al voorzichtig de plek des onheils begon te verlichten. De nevel boven het water werd grimmiger, het leek erop of ze wat onheilspellends aankondigde. Bewoners uit het dorp waren al weken van te voren bezig geweest met de voorbereidingen met het bouwen van de galg boven het water. Het water, “De Thorense meer” genaamd, was de ruggengraat van Estul. De plaats waar de galg kwam te staan was de plaats waar mijn vrouw Diena en ik elkaar voor het eerst ontmoetten. Sinds die tijd was dat onze geliefde plaats geworden, daar waar we konden ontsnappen aan alles en iedereen, daar waar we altijd met ons tweetjes waren.
Ondertussen dat mijn gedachten afdwaalden naar onze mooie en bijzondere momenten samen, werd mijn vrouw Diena naar de galg geleid. Eenmaal boven op het plateau van de galg stonden we daar voor de laatste maal samen. Toen we elkaar in de ogen keken, scheurden onze harten uiteen en veranderden in woeste en kolkende rivieren. We wisten allebei dat deze rivieren weer samen zouden komen en hun rust zouden vinden als we weer herenigd zouden zijn. Een laatste omhelzing en kus kon nog net voor mijn vrouw Diena naar het gesloten luik op het plateau werd geleid. Het moment van de waarheid was daar. Zorgvuldig liet ik het touw over haar hoofd glijden en trok deze ferm om haar nek aan, in de hoop dat dit tot een snelle en pijnloze dood zou leiden. Terwijl ik het touw om haar nek deed verscheen een grote witte nachtuil op de galg en begon luidkeels te roepen. Tijdens zijn geroep leek het water onrustiger te worden en de mist boven het water hardnekkiger.
Rechter Raaf gaf het sein aan de trommelaars. Hun geroffel maakte de grote witte nachtuil nog onrustiger en hij ging nog luider te keer. Als de trommelaars zouden stoppen met het geroffel, was dat voor mij het teken dat ik de hendel van het luik zou moeten overhalen. Het luik zou hierdoor openklappen en daarmee zou mijn vrouw naar beneden vallen. Met het touw om haar nek zou ze net boven het water blijven bungelen en overlijden.
Toen even later het geroffel stopte, vloog de grote witte nachtuil bij de laatste slag richting de opkomende zon. Er volgde een moment van stilte die wel een eeuwigheid leek te duren. Het mysterieuze van dat moment was dat het luik open was gegaan zonder dat ik, Kromme Knilles “de Beul van de Nacht”, of iemand anders de hendel had overgehaald. Aangezien de mist zo dik en hardnekkig was, werd er een sloep naar de onderzijde van de galg gestuurd. Er werd gekeken of de executie gelukt was. Eenmaal bij de galg ontstond er verwarring en chaos. Het was namelijk niet mijn vrouw Diena die aan het touw bungelde, maar RECHTER RAAF!
Nooit en te nimmer na deze mysterieuze en merkwaardige ochtend heb ik iets gezien of gehoord van mijn vrouw Diena. Regelmatig keer ik terug naar de plek des onheils, maar 1 maal per jaar als ik terugkom op de dag en plaats van de verdwijning van mijn vrouw komt de mist weer opzetten en komt die grote witte nachtuil te voorschijn en het lijkt het of ik mijn vrouw in de verte hoor zingen…
Niemand weet wat die ochtend is gebeurd, en ik vraag mij af waar mijn vrouw Diena nu is en of we ooit herenigd zullen worden. Dus kijk tijdens deze tocht goed om je heen… Mocht je mijn vrouw Diena tegenkomen, zeg haar dat ik wacht bij onze geliefde plek zodat wij weer herenigd kunnen worden.
Niemand heeft een verklaring of weet wat er die ochtend is gebeurd, en Kromme Knilles vraagt zich af waar zijn Diena nu is en of ze ooit herenigd zullen worden. Dus kijk tijdens de tocht goed om je heen....
De uil, rechter Raaf of Diena volgen je wellicht...
Auteur: RichardCgers